0 3 min 5 miesięcy

Chelatacja to metoda terapii polegająca na dożylnym lub doustnym podawaniu czynników chelatujących. Chelaty chwytają jon metalu lub innego minerału i trzymają go tak mocno, aż zostanie on usunięty z organizmu. W naszym organizmie chelaty występują naturalnie. Przykładowo, chelatem żelaza we krwi jest hemoglobina. W medycynie istnieje wiele związków chelatowych wykazujących odmienne działanie. Najpopularniejsze to: EDTA, DMSA, ALA, deferoksamina oraz witamina C.

Historia chelatacji

Podstawę tej metody stworzył szwajcarski chemik Alfred Wagner, laureat Nagrody Nobla za stworzenie teorii dotyczącej wiązania metali przez cząsteczki organiczne. Terapia ta początkowo stosowana była w celu usunięcia ołowiu z organizmu. W latach 60-tych chelatację zaczęto stosować również w leczeniu schorzeń o charakterze miażdżycowym.

Powszechnie panuje zgodność co do skutecznego działania chelatacji na zatrucia metalami ciężkimi. Istnieją jednak badania wskazujące, że można ją stosować również w innych schorzeniach. Do grona orędowników tej terapii należy wielu specjalistów zajmujących się medycyną, farmacją i biochemią. Można wśród nich wymienić chociażby dwukrotnego laureata Nagrody Nobla Prof. Linusa Paulinga, Prof. Aleksandra Ożarowskiego, Prof. Zygmunta Antoszewskiego oraz Prof. Dariusza Kwolka.

Jakie są wskazania do zastosowania chelatacji?

Chelatrację stosuje się najczęściej w przypadku zatruć metalami ciężkimi. Właśnie w tym zakresie jest ona najbardziej skuteczna.

Metoda ta znajduje również zastosowanie w przypadku mieżdżycy oraz zmian zwyrodnieniowych, zwiększając średnicę przepływu krwi w tętnicach. Metoda ta powoduje udrożnienie naczyń krwionośnych, przez co przyczynia się do lepszego funkcjonowania organizmu. Należy jednak pamiętać, że nie może ona zastąpić zabiegu chirurgicznego, a jedynie stanowi jego uzupełnienie. Chelatację zaleca się przy zaburzeniach krążenia kończyn dolnych, zaburzeniach krążenia mózgowego spowodowanych zwężeniem światła tętnic szyjnych i kręgowych, przy nadciśnieniu tętniczym, w zaburzeniach rytmu serca oraz po udarach.

Chelatacja przynosi korzyści pacjentom, u których proces chorobowy spowodowany jest zaburzeniami gospodarki wapnia w organizmie. Dlatego też znajduje ona zastosowanie w zaburzeniach oddawania moczu spowodowanych zwapnieniem prostaty, przy przeroście prostaty, w chorobach oczu spowodowanymi zwapnieniem siatkówki, a także w niektórych przypadkach impotencji oraz zaburzeń słuchu.Terapia ta stosowana bywa też w przypadku cukrzycy typu II, choroby Alzheimera i w demencji. Obniżając poziom metali ciężkich w organizmie, metoda ta może zmniejszyć również ryzyko wystąpienia nowotworów.